|
بچه های بزرگی که در طرح کودکان بی کتاب شروع به تحصیل کردند حدود 16 نفر بودند بچه هایی که خانواده هاشان عموما درگیر اعتیاد هستند و جز اعتیادشون حتی به بچه هاشون هم فکر نمی کردند. ما 6 ماه تمام هر روز با این بچه ها درس کار کردیم طی این 6 ماه هر روز بیش تر از دیروز بی توجهی والدینشون نسبت به این بچه ها را حس کردیم. والدینی که حتی گرفتن شناسنامه رو از بچه هاشون دریغ کرده بودند و جامعه ای خواب که تنها توجهش به این بچه ها فراموشی آنها و بی تفاوتی نسبت به آنها بود.
وقتی این کودکان عزیز را سر کلاس آوردیم برای تحصیل حتی خودشون هم باور نمی کردند که می تونند مثل بچه های دیگه باسواد بشوند و کتاب بخوانند. و خانواده هاشون نه تنها بچه ها که ما را هم جدی نمی گرفتند.
جمعیت امام علی با صبر و استقامت زیاد حرف به حرف و کلمه به کلمه به این بچه ها آموزش داد. بچه هایی که حتی نمی دونستند شستن دست و صورت تمیزی و بهداشت یعنی چه و این که چطور باید با یکدیگر و جامعه ارتباط برقرار کنند. بچه هایی که فقط با کتک زدن و خشونت می توانستند با هم حرف بزنند و الان بعد از 6 ماه این بچه ها سواد یاد گرفته اند و منتظرند که تیم حقوقی شناسنامه هاشون رو بگیره تا بتوانند سال دیگر مانند همه بچه ها در مدرسه حاضر شوند و به ادامه تحصیلشان مشغول شوند.
بچه هایی که در جواب مشاورشان که پرسیده اگر این جا نیایید چی میشه؟ می گن : ما اگه حتی یک روز هم اینجا نیاییم مریض می شویم و ما معلم هایمان را دوست داریم.این کلمه ی ساده شاید از زبان اکثر بچه ها خیلی عادی و معمولی باشه ولی باورش برای ما که این کلمات از زبان این بچه های زجر کشیده شنیده شود واقعا باورنکردنی است و باز لطف خداوند را به یادمان می آورد. افرادی که در این طرح برای این بچه ها زحمت کشیدند هر لحظه حضور خدا را کنار این بچه ها احساس می کردند .افرادی که با دست خالی شروع به آموزش این بچه های عزیز کردند اما دستهای خالی شان را با ایمان به خدا و باور و عشقی که خداوند به این کودکان دارد پر کردند و به لطف خدا امروز کلاس این بچه ها به کلیه امکانات تجهیز شده تا همه چیز دست در دست هم این کودکان را یاری کند تا دیگر دردشان را والدینشان با دود مواد مخدر تسکین ندهند و با بی سوادی و بی معلوماتی آینده شان به تباهی نرود.
معصومه نجفی
|
